Ĝis la fino

Ĝis la fino

Unue, ĉiu el ni ŝanĝu sin interne, provu ofte pardonpeti aŭ pardoni. Tiel kreiĝas la vera familio –  firma kaj fidela ĝis la fino.


Marcela kaj Marius estas la geedza paro, kiu vivas en Cluj-Napoca (eo: Kluĵo, urbo en norda Rumanio) – jam pli ol 20 jarojn. La geduo havas tri infanojn en la aĝoj de 18, 13 kaj 9 jaroj: “Ni geedziĝis decidante esti kune ĝis fino de la vivo kaj neniam pensis pri eksgeedziĝo. Tamen post du aŭ tri jaroj ni ekvidis, ke ne estas facile ami unu la alian. Ni sentis la bezonon kontaktiĝi kun tiaj geedzoj, de kiuj ni povos lerni kion fari por ne rompi la harmonion inter ni ambaŭ. En malfacilaj situacioj, ni mem ne povis iri antaŭen. Kie malaperis tiu atmosfero de paco kaj amo, kiun ni havis antaŭ jaroj? Ni serĉis tre longe ion, kio povus nin helpi. Iutage nia konato invitis nin al renkontiĝo de fokolaraj familioj en nia loĝurbo Cluj-Napoca. La familioj estis diversaĝaj kaj parolis pri sia vivo, pri ties belaj kaj malĝojaj momentoj. Tion ni bezonis, ĉar kelkaj spertoj tre similis al la niaj.

Tio estis valora jaro en nia vivo. Post kelka tempo, ni veturis al pitoreska urbeto Lopiano kaj partoprenis internacian renkontiĝon de familioj. Ni loĝis en dometoj, najbare kun aliaj familioj venintaj el 10 diversaj partoj de la mondo. Tiam ni ekvidis ĉion el alia perspektivo, kiu helpis komprenin nin mem kaj niajn limigojn. Tie okazis i.a. kursoj de psikologio kaj pedagogio, en kiuj ni malkovris ke homo sindediĉa stimulas aliajn reagi simile. Post la hejmreveno, nia familio pligrandiĝis per naskiĝo de nia plej juna filineto, Petra (hodiaŭ jam 9-jara).

Familioj en Loppiano

Ĉu ekzistas universala solvo, taŭga por eviti ĉiujn kontliktojn? Certe ne, sed valoras memori ke estas mi, kiu povas fari la unuan paŝon al repaciĝo. Tial do amu kiel la unua, sen atendi reciprokecon. Ne cerbumu kiu eraris aŭ kiu kulpas. La komenca movo al vi apartenas kaj estu do preta pardoni. En homaj interrilatoj, tio estas revolucia sinteno – la sola, kiu pensigas multajn kaj inspiras kelkajn lerni la esprimon ‘pardonu min‘.

.

En unu vespero, la infanoj foriris jam dormi kaj inter ni okazis kverelo, preskaŭ batalo. Mi ekpensis “Ho Dio, jen mia edzo kiun mi promesis ami ĝis la fino…” Tiumomente li turniĝis al mi, rigardis ĝenita kaj mi retrovis la forton por pardoni denove. Se oni volas esti vera familio, necesas ke ĉiu el ni ŝanĝu sin mem.

Hodiaŭ, pri niaj spertoj lernitaj dum la tiamaj renkontiĝoj, ni parolas kun niaj geamikoj kaj konatoj. Mi scias, ke multaj familioj, dislokitaj en la tuta lando, travivas similajn problemojn.

Pere de niaj samurbanoj, ni atingas tiujn familiojn kaj dividos kun ili la pozitivan kaj realigendan mesaĝon: faru la unuan paŝon kaj neniam rezignu, sendepende kiel grandaj obstakloj aperos.

Plej grave: nia aventuro pludaŭras!

______________________________

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: